Տիգրանն ու Անին իրենց կյանքի ամենակարևոր իրադարձությանը՝ հարսանիքին, պատրաստվել էին անվերջ թվացող ամիսներ շարունակ։
Այն ջերմ սերը, որ նրանք դեռ տարիներ առաջ գտել էին միմյանց հայացքներում, ժամանակի ընթացքում վերածվել էր մի անքակտելի կապի, որը բոլորին թվում էր անսահման ամուր ու անկեղծ։
Հարսանիքի երկար սպասված օրը վերջապես եկավ, և հրավիրված հյուրերը հոծ բազմությամբ հավաքվել էին ընդարձակ ու շքեղ սրահում՝ անհամբեր սպասելով այն գեղեցիկ ու հուզիչ պահերին, որոնք մշտապես կդաջվեին իրենց հիշողություններում։
Տիգրանը իր նրբաճաշակ, բաց երանգի կոստյումով և դեմքին խաղացող անկեղծ ժպիտով հպարտ կանգնած էր հարսանիքի սրահի կենտրոնում՝ լիովին կլանված Անիին սպասելով։
Նրա սիրտը արագ էր բաբախում, երբ հանկարծ մուտքի մոտից լսվեց հանդիսավոր երաժշտության առաջին հնչյունները, և Անին՝ իր շլացուցիչ սպիտակ զգեստով ու հուզմունքից թեթևակի դողացող ժպիտով, դանդաղ ու նրբագեղ քայլերով առաջացավ։
— «Տիգրան, ես այնքան եմ հուզվում, որ հազիվ եմ քայլում, բայց վստահ եմ, որ սա մեր կյանքի ամենաերջանիկ օրն է լինելու։»
Անին մոտենալով մեղմիկ շշնջաց փեսացուին և ամուր բռնեց նրա ձեռքը։
— «Մի հուզվիր, իմ սեր, դու ուղղակի հրաշք ես այսօր, և ես միշտ քո կողքին եմ լինելու։»
Տիգրանը սիրալիր հայացքով նայեց նրան և զգուշորեն սեղմեց նրա մատները։
Սրահը ակնթարթորեն լցվեց հյուրերի բուռն ու անդադար ծափողջույններով, որոնք ավելի էին ջերմացնում մթնոլորտը։
Երեկոն իր ողջ շքեղությամբ խոստանում էր լինել անմոռաց ու իսկապես հեքիաթային բոլոր ներկաների համար։
Սակայն հենց այն ճակատագրական պահին, երբ երջանիկ զույգը պետք է վերջապես մոտենար սրահի կենտրոնում սպասող ԶԱԳՍԻ աշխատակցուհուն՝ իրենց միությունը պաշտոնապես գրանցելու, Տիգրանը հանկարծ տարօրինակ ու անսպասելի մի հաղորդագրություն ստացավ իր բջջային հեռախոսին։
Նա ակամայից հայացքը գցեց լուսավորված էկրանին, և նրա դեմքի ժպիտը միանգամից սառեց։
Այն ահագնացող իրականությունը, ինչ իմացավ նա այդ չարաբաստիկ նամակից և թե ինչ կտրուկ քայլեր արեց անմիջապես դրանից հետո, դեռ շատ երկար պետք է հիշվեր ու սարսուռով պատմվեր բոլորի կողմից։
Բայց մինչ այդ ճակատագրական պահին հասնելը, նախ համառոտ ներկայացնենք զույգի պատմությունը, նրանց հետաքրքիր ու զավեշտալի ծանոթությունը, հյուսված դավադրությունները և այն զարգացումները, թե ինչպես ստացվեց, որ Տիգրանը, կասկածների մեջ լիովին խորտակված, այնուամենայնիվ որոշել էր պսակադրվել Անիի հետ:
Տիգրանը իր կյանքի միակ սիրեցյալին հանդիպել էր հարազատ եղբոր աղմկոտ ու ուրախ հարսանիքի ժամանակ:
Անին այդ շքեղ հարսանիքին հանդես էր գալիս իբրև հարսնաքույր, իսկ ինքը՝ Տիգրանը, այսպես ասած ազաբն էր, ով պետք է ամբողջ ընթացքում ուղեկցեր նրան:
Այդ գեղեցիկ օրը նոր ընտանիք էր կազմում Տիգրանի հարազատ եղբայրը՝ Վարդանը, իսկ Անին Վարդանի ապագա կնոջ ամենամոտ ու անբաժան ընկերուհին էր:
Անին իր անսահման հմայքով ու նրբությամբ միանգամից գրավեց երիտասարդի ուշադրությունը, ու նա միջոցառման ողջ ընթացքում պարզապես ի վիճակի չէր հայացքը թեքել այդ աննման գեղեցկուհուց:
Վերջապես մեծ դժվարությամբ համարձակություն գտնելով իր մեջ՝ Տիգրանը մոտեցավ և պարի հրավիրեց Անիին:
— «Կարո՞ղ եմ ձեզ հրավիրել այս պարին, եթե իհարկե դեմ չեք:»
Տիգրանը փորձեց հնարավորինս վստահ տոնով հնչեցնել իր հարցը:
— «Մեծ սիրով:»
Անին մեղմ ժպտաց և նրբորեն մեկնեց իր ձեռքը:
Թվում էր, թե հենց հիմա, երբ նրանք այնքան մոտ են, Տիգրանը պետք է անդադար հաճոյախոսություններ շռայլի և գրավի աղջկա սիրտը, բայց պարի ողջ ընթացքում նա այդպես էլ չկարողացավ գեթ մեկ բառ արտաբերել:
Տիգրանը մտքում խստորեն կշտամբում էր ինքն իրեն ու մեղադրում նման վճռորոշ պահին այդքան թույլ ու անվստահ գտնվելու մեջ:
Ընկերների լայն շրջապատում նա միշտ համարվում էր ամենաակտիվներից մեկը, ու երբ դրսում որևէ կռիվ կամ խնդիր էր լինում, հենց իրեն էին առաջինը դիմում՝ վստահելով նրա ուժին:
Սակայն, լինելով այդքան խիզախ ու անվախ իր ընկերների տղամարդկային միջավայրում, նա հիմա կանգնած էր նրբիրան մի աղջկա դիմաց և չէր կարողանում նույնիսկ երկու պարզ բառ իրար կապել:
Հարսանիքի ողջ ընթացքում այդպես էլ չկարողանալով բավարար շփում ունենալ և ճանաչել Անիին, տոնակատարության ավարտին նա ստիպված մոտեցավ եղբորը:
— «Ախպերս, մի հատ կտա՞ս կնոջդ ընկերուհու հեռախոսահամարը, ինձ իսկապես շատ կարևոր է:»
Տիգրանը մի փոքր ամոթխած ձայնով խնդրեց եղբորը:
— «Լուրջ ե՞ս ասում, այդքան ժամանակ կողք կողքի էիք, չկարողացա՞ր գոնե մի հատ համար ճշտել ինքդ քեզ համար:»
Վարդանը բարձրաձայն ծիծաղեց և սկսեց բարեհոգաբար ծաղրել շփոթված եղբորը:
Հենց հաջորդ օրը Տիգրանը հավաքեց իր ողջ կամքի ուժը և վերջապես զանգահարեց Անիին, որպեսզի նրան հանդիպում խնդրի:
— «Ալո, բարև ձեզ, այսինքն բարև, արդյո՞ք լավ ես զգում քեզ երեկվանից հետո:»
Տիգրանը սկսեց կմկմալ անվստահ ձայնով ու, նույնիսկ չսպասելով աղջկա պատասխանին, այնքան շփոթվեց իր իսկ խոսքերից, որ խուճապահար անջատեց հեռախոսը:
Ամեն ինչ պարզ է, ես հասկացա սխալս և այս անգամ կհետևեմ միայն քո տրամադրած տեքստին:
Տիգրանը արդեն հասցրել էր փոխել մի քանի ընկերուհի, ու նրա համար երբևէ խնդիր չէր եղել աղջկա հետ շփվելը կամ իրեն ազատ պահելը:
Այդ պահի իր վիճակը և անվստահ կմկմալը իրեն խորթ ու տարօրինակ էր թվում:
Նա անընդհատ ինքն իրեն հարց էր տալիս, թե չլինի արդյոք իսկապես սիրահարվել էր:
Սկզբում նրան թվում էր, թե պարզապես ուզում է մտերիմ հարաբերություններ ձևավորել այն գեղեցկուհու հետ, ում տեսքից և հմայքից բոլոր տղաները գերվել էին:
Բայց անցնող ամեն մի րոպեի հետ Տիգրանը հստակ զգում էր, որ ներսում ինչ-որ բան դատարկ էր:
Նա բացարձակ միտք չուներ իր սիրտը որևէ մեկի հետ կիսելու, բայց ստացվեց այնպես, որ նա այլևս չէր տնօրինում իր իսկ սրտին:
Տիգրանը վճռական էր տրամադրված և չէր պատրաստվում հեշտությամբ հանձնվել:
Նա արդեն ճշտել ու գիտեր, որ Անին ազատ է, ու որոշեց, որ ինչ գնով էլ լինի, պետք է հասնի նրան:
Նա անհամբերությամբ վերցրեց հեռախոսն ու զանգեց եղբորը:
— «Վարդան, հուսով եմ չեմ խանգարում ձեր հանգիստը Եգիպտոսում, բայց ես շատ կարևոր խնդրանք ունեմ:
Հենց որ գաք, անպայման մի հանդիպում կազմակերպեք, որտեղ կլինենք չորսով՝ դու, կինդ, ես ու Անին:»
Տիգրանը լարված քայլում էր սենյակում՝ սպասելով եղբոր դրական արձագանքին:
— «Լավ է, որ գոնե հիմա որոշեցիր հստակ քայլեր անել, եղբայր:
Մենք մի քանի օրից կվերադառնանք մեղրամիսից, ու ես խոստանում եմ ամեն ինչ լավագույնս կազմակերպել, դու միայն պատրաստ եղիր:»
Վարդանը հեռախոսի մյուս կողմից ժպտալով և քաջալերող տոնով պատասխանեց նրան:
Հաջորդող մի քանի օրը Տիգրանը անցկացրեց Անիի հենց շենքի մոտ՝ հուսալով, որ թեկուզ պատահական կհանդիպի նրան:
Անին քսաներեք տարեկան էր, ու քանի որ նրա գործի բնույթը օնլայն տիրույթում էր, նա աշխատանքի էլ չէր գնում:
Տիգրանին մնում էր միայն համբերատար հուսալ, որ աղջիկը գոնե մի պահ խանութ կիջնի:
— «Եթե նույնիսկ մոտենալու ու խոսելու առիթ չլինի, գոնե հեռվից կնայեմ նրան:
Այդպես գոնե կկարողանամ լրացնել կարոտիս քաղցը նրա հանդեպ:»
Տիգրանը բակում կանգնած լուռ շշնջում էր ինքն իրեն՝ աչքը չկտրելով նրա շքամուտքից:
Երկու օր համառորեն բակում սպասելուց հետո նա արդեն հասցրել էր մտերմանալ ու ծանոթանալ Անիի շենքի և այդ հարակից տարածքի ակտիվ երիտասարդների հետ։
Տղաների հետ ունեցած մասնավոր ու անկեղծ զրույցներից պարզ դարձավ, որ Անին ինքն էլ բավականին ակտիվ և շփվող աղջիկ է, ով իրեն բնավ չէր սահմանափակում միայն աղջիկների հետ ընկերություն անելով։
Վարդանն ու նրա կինը՝ Մարին, վերջապես վերադարձան Եգիպտոսից, և Մարիի համար առանձնապես մեծ դժվարություն չառաջացավ Անիին համոզել, որ գա իրենց կազմակերպած հանդիպմանը։
Ընկերուհին անսպասելիորեն շատ հեշտությամբ ու սիրով համաձայնվել էր միանալ նրանց։
Երբ Տիգրանը հարմարավետ սրճարանում նկատեց ներս մտնող Անիին, անմիջապես սկսեց ուժգին հուզվել ու խառնվել իրար։
Աղջիկը, սակայն, իր զարմանալի հանգստությամբ, բնական ժպիտով ու խաղաղությամբ օգնեց, որպեսզի Տիգրանի միջից աստիճանաբար դուրս գա այդ խեղդող լարվածությունը։
— «Ողջույն, Տիգրան, ուրախ եմ քեզ նորից տեսնել, կարծես թե այս անգամ շատ ավելի հանգիստ միջավայրում ենք հանդիպում։»
Անին ջերմ ժպտալով մոտեցավ և նրբագեղորեն նստեց երիտասարդի դիմաց։
— «Ողջույն, Անի, ես էլ եմ անչափ ուրախ նորից հանդիպելու համար, ճիշտն ասած, մի փոքր լարված էի սկզբում, բայց հիմա ամեն ինչ հիանալի է։»
Տիգրանը փորձեց արագ հավաքել մտքերը և վերադարձնել իր ինքնավստահ ժպիտը։
Նրանք հարմար տեղավորվեցին, համեղ սուրճ պատվիրեցին ու սկսեցին անկաշկանդ զրուցել՝ ծիծաղով հիշելով հարսանիքի ամենահետաքրքիր ու զավեշտալի պահերը։
Վարդանն ու Մարին մեծ ոգևորությամբ ու գունեղ մանրամասներով պատմեցին Եգիպտոսում անցկացրած իրենց անմոռանալի հանգստի և ծովափնյա արկածների մասին։
Ամեն ինչ անսպասելիորեն շատ լավ էր անցնում, բոլորը լիաթոք ծիծաղում էին, և Տիգրանը աստիճանաբար սկսեց իսկական թեթևություն ու վստահություն զգալ իր ներսում։
Երբ այդ հաճելի հանդիպումն արդեն կամաց-կամաց մոտենում էր իր ավարտին, Վարդանը հնարամտորեն իր եղբոր հետ մի կողմ առանձնացավ։
— «Եղբայր, հիմա քո ժամանակն է, բաց մի թող այս հիանալի հնարավորությունը, հենց այստեղ և հենց հիմա պայմանավորվիր նրա հետ հաջորդ հանդիպման համար, թե չէ նորից կկորցնես կապը։»
Վարդանը ձեռքը հոգատարությամբ դրեց Տիգրանի ուսին և ամենայն լրջությամբ հորդորեց նրան անմիջապես գործել։
— «Դու միանգամայն ճիշտ ես, ես այլևս չեմ պատրաստվում նահանջել կամ կմկմալ, հենց հիմա կմոտենամ ու կհրավիրեմ նրան։»
Տիգրանը հաստատակամորեն գլխով արեց և խորը շունչ քաշելով շարժվեց դեպի սեղանը։
Օրեր անց Անին հարցրեց ընկերոջը, թե արդյոք նա չէր ուզի, որ իրենց հարաբերությունները վերջապես նոր և ավելի լուրջ փուլ մտնեին:
— «Տիգրան, մենք արդեն բավական ժամանակ է միասին ենք, չե՞ս կարծում, որ ժամանակն է մտածել մեր ապագայի մասին:»
Անին մեղմ ձայնով հարցրեց՝ փորձելով կարդալ նրա աչքերի արտահայտությունը:
— «Ես շատ կուզեի, Անի, պարզապես վախենում եմ, որ առօրյա հոգսերն ու կենցաղը կարող են հետին պլան մղել մեր զգացմունքներն ու վերջ դնել այս հեքիաթին:»
Տիգրանը, որն ընդամենը քսանհինգ տարեկան էր, փորձեց հնարավորինս մեղմ և տրամաբանական պատասխան տալ:
Իրականում, սակայն, նա ընդամենը դեռ հոգեպես պատրաստ չէր ավելի լրջացնելու իրենց շփումն ու ստանձնելու այդ մեծ պատասխանատվությունը:
Երբ Վարդանի ու Մարիի ընտանիքում լույս աշխարհ եկավ նրանց առաջնեկը, Անիի մոտ հարաբերությունները նոր փուլ տեղափոխելու ցանկությունը էլ ավելի մեծացավ:
Երեխայի ծնվելուց անմիջապես հետո Վարդանը որոշեց նոր ու շատ ավելի ընդարձակ բնակարան տեղափոխվել, քանի որ հին տունը արդեն փոքր էր իրենց համար:
Տիգրանը անմիջապես գնաց, որպեսզի օգնի եղբորը տան իրերը հավաքել և ապահով տեղափոխել նոր բնակարան:
Թեպետ երիտասարդ ընտանիքը դեռ ապրում էր վարձով, սակայն նրանք երբեք հույսը չէին կորցնում, որ վաղ թե ուշ անպայման կունենան իրենց սեփական և երազած բնակարանը:
Հոգնեցուցիչ օրվա վերջում, երբ Տիգրանը, նրա եղբայրն ու Մարին հանգիստ նստած սրճում էին, Տիգրանը որոշեց անկեղծանալ:
— «Գիտեք, Անին վերջերս ինձ հետ կիսվեց ու ասաց, որ ցանկանում է մեր հարաբերությունները ավելի խորանան:»
Տիգրանը մտախոհ խառնեց սուրճն ու սպասեց նրանց արձագանքին:
— «Դե այդտեղ ոչինչ տարօրինակ կամ զարմանալի չկա, հազիվ իր համար մի նորմալ տղամարդ է գտել, պարզ է, որ կուզի իրենով անել թե՛ քեզ, թե՛ Վարդանին:»
Մարին խորամանկ ժպտաց և առանց երկար մտածելու արտահայտեց իր կարծիքը:
Տիգրանին շատ զարմանալի թվաց Մարիի այդ կոնկրետ մեկնաբանությունը, թե իբր հազիվ մի նորմալ տղամարդ է գտել:
— «Այսինքն ի՞նչ նկատի ունես՝ հազիվ մի նորմալ տղամարդ է գտել:»
Տիգրանը հոնքերը կիտեց և հետաքրքրված նայեց եղբոր կնոջը:
— «Այն նկատի ունեմ, որ այսքան ժամանակ ում հետ որ ընկերուհիս շփվել ու ընկերություն է արել, բոլորն էլ անպիտան ու բառադի մարդիկ են եղել, և միայն դու ես, որ իսկապես արժանի ես նրան:»
Մարին հանգիստ տոնով պարզաբանեց իր ասածը՝ չնկատելով Տիգրանի լարվածությունը:
— «Իսկ այդ ի՞նչ տղաների մասին ես խոսում, այն էլ այդքան շատ:»
Տիգրանը արդեն ակնհայտ անհանգստությամբ ու զարմանքով փորձեց մանրամասներ պարզել:
— «Իրականում նրանց թիվը այդքան էլ մեծ չի եղել, ընդամենը երեք կամ չորս հոգի են եղել, թեև չեմ բացառում, որ հնարավոր է նաև այնպիսիք եղած լինեն, որոնց մասին ես նույնիսկ տեղյակ չլինեմ:»
Մարին անհոգ շարունակեց խոսել՝ չգիտակցելով, թե ինչ ազդեցություն են թողնում նրա խոսքերը:
— «Իսկ դու ինչո՞ւ ես հենց հիմա այդ ամենի մասին բարձրաձայնում, ինչո՞ւ չէիր կարող ավելի շուտ պատմել մեզ այդ ամենը:»
Վարդանը անակնկալի եկած միջամտեց խոսակցությանը և մեղադրական հայացքով նայեց կնոջը:
Մարին անկեղծորեն զարմացավ, թե ընդհանրապես ինչ կապ ունի այն հանգամանքը, թե քանի հոգու հետ է ընկերություն արել իր մտերիմ ընկերուհին, կամ քանի հոգու հետ է շփվել մինչև Տիգրանի հետ ծանոթանալը:
— «Ի՞նչ նշանակություն ունի անցյալը, կարևորն այն է, որ այժմ դուք երկուսդ էլ միասին շատ երջանիկ եք, և բացի այդ էլ, ո՞վ էր այսքան ժամանակ հարցրել ինձնից, որ ես էլ իմանայի՝ ասել, թե չասել:»
Մարին փորձեց հարթել լարված իրավիճակը և արդարանալ ամուսնու ու նրա եղբոր առջև:
Տիգրանը, հատկապես լինելով ավանդական արժեքների կրող ու խիստ պահպանողական երիտասարդ, չափազանց մեծ դժվարությամբ ու ներքին ցավով ընդունեց այդ անսպասելի լուրը:
Նա մտքում անընդհատ վերլուծում էր լսածն ու ինքն իրեն հարցեր տալիս, թե մեկն ու երկուսը դեռ ոչինչ, կարելի է հասկանալ, բայց ի՞նչ է նշանակում քսաներեք տարեկան աղջիկը երեք, չորս կամ գուցե շատ ավելի ընկերներ ունենար:
Մի՞թե խեղճ ու միամիտ Անիին հանդիպած անխտիր բոլոր տղաները այդքան վատն էին, իսկ ինքը մշտապես խաբված ու տուժած կողմ էր:
— «Տիգրան, ես քեզ շատ եմ խնդրում, որ ամեն դեպքում Անիին այս խոսակցության ու մեր զրույցի մասին ոչինչ չասես:»
Մարին մեղավոր հայացքով նայեց նրան և ավելացրեց, որ ինքը նույնիսկ վայրկյան անգամ չէր մտածում, թե նման անմեղ թվացող տեղեկությունը կարող էր այդքան խորը վիրավորել ու նեղացնել ամուսնու եղբորը:
— «Հանգիստ եղիր, ես դեռ երկար կմտածեմ այդ ամենի մասին:»
Տիգրանը սառը և կտրուկ հրաժեշտ տվեց նրանց ու ծանր, հոգնած քայլերով դուրս եկավ նոր բնակարանից:
Ճանապարհին նա ամբողջովին ընկղմվեց մռայլ մտքերի մեջ և անընդհատ վերհիշում էր Մարիի արտասանած ամեն մի բառը:
Նա մի պահ ցանկացավ անմիջապես զանգահարել և ուղիղ հարցնել ընկերուհուց ողջ ճշմարտությունը, բայց զսպեց իրեն՝ որոշելով, որ դա հաստատ հեռախոսով զրուցելու ու պարզաբանելու թեմա չէ:
Հաջորդ օրը նրանք պայմանավորվածի համաձայն հանդիպեցին զբոսայգում:
Թեպետ Մարին հատուկ խնդրել էր, որպեսզի Տիգրանը ոչ մի դեպքում խոսք չբացի այդ խոսակցության մասին, բայց նա պարզապես չդիմացավ ներքին տանջանքներին:
— «Անի, ես երեկվանից անընդհատ մտածում եմ մի բանի մասին ու ուզում եմ, որ ինձ անկեղծ պատասխանես, թե մինչև ինձ հանդիպելը իրականում քանի՞ ընկեր ես ունեցել և կոնկրետ ի՞նչն է եղել ձեր բաժանության պատճառը:»
Տիգրանը կանգ առավ և պահանջկոտ հայացքով սկսեց սպասել աղջկա արձագանքին:
Անին շատ զարմացավ ընկերոջ այդ հանկարծակի ու տարօրինակ հարցից:
— «Ես իսկապես չեմ հասկանում քո այս պահվածքը և նոր ասելիք բացարձակ չունեմ, քանի որ ինչ կա, դու արդեն շատ լավ գիտես:»
Անին նեղսրտած խաչեց ձեռքերն ու խուսափեց նրա հայացքից:
Տիգրանը ներքուստ չհավատաց նրան, բայց քանի որ չէր կարող պատմել ողջ ճշմարտությունը ու այդպիսով մատնել Մարիին, ստիպված զսպեց իրեն:
— «Լավ, ես հիմա չեմ պնդի, բայց մենք դեռ անպայման կվերադառնանք այս թեմային:»
Տիգրանը փորձեց հանգստություն պահպանել, թեև նրա ձայնի մեջ դեռ զգացվում էր լարվածությունը:
Անին չափազանց նեղացավ նրա այդ անվստահությունից և հոգնած տոնով խոսեց:
— «Ես այլևս ոչ մի տրամադրություն չունեմ զբոսնելու կամ խոսելու, ուստի խնդրում եմ, ինձ հիմա տուն ճանապարհիր:»
Անին շրջվեց և պատրաստվեց հեռանալ:
— «Ես քո պադավատը չեմ, որ հրամայես, տանդ տեղը ինքդ էլ շատ լավ գիտես ու կարող ես հանգիստ գնալ մենակ:»
Տիգրանը վիրավորված ու կոպիտ պատասխանեց նրան՝ չփորձելով անգամ մեղմել իրավիճակը:
Առանց որևէ բառ ավելացնելու կամ հրաժեշտ տալու, Անին արագ քայլերով հեռացավ այգուց:
Հաջորդող մի քանի օրերի ընթացքում Անին այդպես էլ ոչինչ չգրեց ու չզանգեց Տիգրանին:
Լռությունը ծանր էր, և մի երեկո, երբ Տիգրանը սենյակում նստած էր, նրա հեռախոսին հանկարծ նամակ եկավ:
Անին էր, ով կարճ հաղորդագրությամբ խնդրել էր, որ անպայման հանդիպեն և խոսեն:
Տիգրանը, որն ինքն էլ արդեն ներքուստ վառվում էր նրան նորից տեսնելու մեծ ցանկությունից, անմիջապես արձագանքեց:
Նրանք պայմանավորվեցին և հաջորդ օրը հանդիպեցին նույն սրճարանում:
— «Տիգրան, ես ուզում եմ, որ դու հասկանաս, դու կարող ես հարյուր տոկոսով վստահել ինձ, իսկ ինչ էլ որ եղել է իմ անցյալում, դա այլևս ոչ մի նշանակություն չունի մեզ համար, քանի որ կարևորն այն է, որ այժմ մենք միասին ենք ու սիրում ենք իրար:»
Անին փորձելով ցրել ընկերոջ բոլոր կասկածները, մեղմորեն բռնեց նրա ձեռքը և անկեղծորեն նայեց աչքերի մեջ:
Տիգրանը իր մեջ դեռևս որոշակի թաքնված կասկածներ ունենալով հանդերձ, այնուամենայնիվ լուրջ որոշում կայացրեց:
Նա որոշեց առաջ գնալ ու փորձել այդ մռայլ անցյալը մեկընդմիշտ թողնել անցյալում՝ իր ողջ ուշադրությունը կենտրոնացնելով ապագայի ու այն կերտող երջանիկ ներկայի վրա:
Անին նույնիսկ խորությամբ չէր էլ հետաքրքրվել, թե ինչու հանկարծակի և այսքան երկար ժամանակ անց Տիգրանը հիշել էր իր նախկինում ունեցած հարաբերությունների մասին:
Նա ընդամենը մեկ անգամ էր զարմացած հարցրել, թե ինչ էր կատարվել և հատկապես ինչն էր ստիպել նրան, որ նման տհաճ ու անսպասելի հարցեր տա:
— «Տիգրան, ես չեմ հասկանում, թե ով և ինչ է քեզ ասել, բայց այս ամենը շատ տարօրինակ է:»
Անին այդպես էլ հստակ ու տրամաբանական պատասխան չստանալով՝ պարզապես դադարել էր հավելյալ հարցեր տալը:
Դրան հաջորդող անցնող մի քանի ամիսը զույգի համար անցավ բացարձակ խաղաղության ու մեծ սիրո մեջ:
Տիգրանը նույնիսկ չէր էլ հիշում անցյալում իրեն այդքան դաժանորեն տանջող կասկածների ու մռայլ մտքերի մասին:
Եկավ Վարդանի ու Մարիի առաջնեկ որդու մեկ ամյակը նշելու երկար սպասված օրը:
Բոլորը ուրախ տրամադրությամբ հավաքվել էին նրանց մեծ տանը, որպեսզի միասին նշեին այդ գեղեցիկ առիթը, և այնտեղ էին նաև Տիգրանի ու Վարդանի ծնողները:
Մայրը հաճախ էր գնում Վարդանենց տուն և սիրով օգնում նրանց փոքրիկ երեխայի բարդ խնամքի հարցում:
Այդ հոգատարությունը թույլ էր տալիս Մարիին գոնե երբեմն մի փոքր կտրվելու ծանր ու սպառիչ առօրյա հոգսերից ու վայելելու կյանքը:
Ծննդյան երեկույթն անցնում էր անչափ ուրախ, և բոլոր հյուրերի տրամադրությունը շատ բարձր էր:
Տիգրանը ընկերների հետ մի լավ քեֆ էր արել ու, ոգևորությունից չափից ավելի շատ խմելով, այլևս չէր կարողանում հավասարակշռությունը պահել ու կանգնած մնալ ոտքի վրա:
Նստած տեղից նա աղոտ հայացքով նկատում էր, որ Անին ինչ-որ շատ խառն ու անսովոր է իրեն պահում՝ անընդհատ ու անհանգիստ գնում է մյուս սենյակ ու գալիս:
Մարին էլ մտահոգված նրա հետևից էր գնում ու գալիս՝ անընդհատ ինչ-որ բան շշնջալով:
Տիգրանը շատ էր ուզում կանչել նրանց ու հարցնել, թե արդյոք ինչ է պատահել և ինչու են նրանք այդքան անհանգիստ ու լարված:
Սակայն նրա լեզուն արդեն ծանրացել էր, և նա ուղղակի չէր կարողանում նույնիսկ երկու հասարակ բառ կպցնել իրար:
Վարդանը, տեսնելով ու հասկանալով, որ եղբայրն ի վիճակի չէ անգամ քայլելու, անձամբ որոշեց ճանապարհել Անիին:
— «Անի ջան, դու գնա հանգստացիր, այս գիշեր Տիգրանը կմնա մեր տանը, իսկ առավոտյան, երբ սթափվի ու խելքը գլուխը հավաքի, ես ինքս նրան կուղարկեմ տուն:»
Վարդանը ժպտալով հանգստացրեց աղջկան և օգնեց նրան նստել տաքսի:
Առավոտյան, երբ Տիգրանը ծանր գլխացավով վերջապես արթնացավ, միանգամից վերցրեց հեռախոսն ու զանգեց ընկերուհուն:
— «Ալո, Անի, ի՞նչ էր պատահել երեկ, ինչո՞ւ էիք դու և Մարին այդքան խառնված ու լարված ամբողջ երեկոյի ընթացքում:»
Տիգրանը փորձեց առույգ հնչել, թեև ձայնի մեջ դեռ խումհարն էր զգացվում:
— «Բարի լույս, ոչ մի խառը բան էլ չի եղել, մենք մեզ շատ սովորական էինք պահում, դա հաստատ քո հարբած աչքին է այդպես երևացել:»
Անին հանգիստ և մի փոքր սառը տոնով պատասխանեց նրան:
Տիգրանը միանգամից բարկացավ այդ անտարբեր ու խուսափողական պատասխանից:
— «Հետո ի՞նչ, որ ես երեկ մի քիչ շատ էի խմել, դա բոլորովին չի նշանակում, թե ես կուրացել էի ու իմ աչքին ինչ-որ գոյություն չունեցող բաներ պետք է երևային, արի այսօր երեկոյան անպայման հանդիպենք ու պարզենք այս ամենը:»
Տիգրանը զայրացած և պահանջկոտ տոնով կտրեց նրա խոսքը:
— «Կներես, բայց ես այսօր չեմ կարող հանդիպել, որովհետև շատ կարևոր գործեր ունեմ և տանը չեմ լինելու:»
Անին կտրուկ մերժեց նրա առաջարկը և արագ անջատեց հեռախոսը:
Տիգրանը շփոթված նայեց անձայն հեռախոսին և նրա գլխում անմիջապես մի կասկածամիտ միտք ծագեց՝ թե այդ ինչ անսպասելի ու կարևոր գործ պետք է ունենար Անին, որի մասին ինքը բացարձակապես ոչինչ չգիտեր:
Տիգրանը սկսեց լրջորեն կասկածել, որ այստեղ ինչ-որ բան այն չէ, և Անին միտումնավոր թաքցնում է ճշմարտությունը:
Նա հաստատ հիշում էր, որ ընկերուհին անցած գիշեր անհասկանալի, շատ խառն ու անհանգիստ էր իրեն պահում, իսկ այսօրվա կարևոր հանդիպման կտրուկ մերժումը նրան չափազանց տարօրինակ ու կասկածելի թվաց:
Առանց երկար մտածելու, նա անմիջապես զանգահարեց Վարդանին, որպեսզի եղբայրը խոսի իր կնոջ հետ և վերջապես պարզի, թե իրականում ինչ էր կատարվել անցյալ օրը խնջույքի ժամանակ:
— «Վարդան, խնդրում եմ, Մարիից իմացիր, թե երեկ ինչ էր եղել Անիին, նա այսօր նույնիսկ հրաժարվեց ինձ հետ հանդիպել՝ պատճառաբանելով, թե ինչ-որ անհասկանալի գործեր ունի:»
Տիգրանը խոսեց արագ և բացարձակապես չթաքցրեց իր նյարդային լարվածությունը:
— «Եղբայր, ինձ թվում է դու դեռ լավ չես սթափվել երեկվա խմածից, գնա մի լավ ցնցուղ ընդունի, որ ցավվես ու խելքդ գլուխդ գա, և անիմաստ բաներ չմտածես:»
Վարդանը հանգիստ ձայնով փորձեց ցրել եղբոր անհիմն թվացող կասկածները:
— «Ես միանգամայն սթափ եմ և խնդրում եմ, որ դու ամեն դեպքում մի հատ հարցնես քո կնոջը, ինձ համար դա իսկապես շատ կարևոր է:»
Տիգրանը համառեց և անդրդվելի մնաց իր հստակ որոշման մեջ:
— «Լավ, խոստանում եմ հարցնել, դու ուշ գիշերը կզանգես ինձ, և գուցե ես կասեմ, թե ինչ նոր բան եմ իմացել:»
Վարդանը թեթևակի ծիծաղելով համաձայնություն տվեց՝ հասկանալով, որ Տիգրանը հանգիստ չի տալու իրենց:
Տիգրանը, սակայն, ներքին տագնապից այնքան էր վառվում, որ պարզապես չհամբերեց մինչև գիշեր սպասելուն:
Նա որոշեց անմիջապես գնալ Անիի շենքի բակ և անձամբ հետևել ընկերուհու անակնկալ քայլերին ու վերջնականապես պարզել ամեն ինչ:
Նա արագ հասավ նախատեսված վայր, կանգնեց աննկատ մի անկյունում և մի քանի ժամ լարված սպասեց դրսում:
Երկար տանջանքներից հետո Անին վերջապես դուրս եկավ շքամուտքից ու խիստ անհանգիստ հայացքով կանգնեց շենքի դիմաց:
Անընդհատ իր բջջային հեռախոսի էկրանին նայելով՝ Տիգրանը զգուշորեն թաքնվել էր շենքի դիմացը գտնվող փոքրիկ խանութի սրահի ետևում:
Նա Անիից հեռու էր ընդամենը մի քանի մետր ու երբեմն գլուխը ծածուկ դուրս էր հանում անկյունից և լարված հետևում նրան:
— «Ալո, կներեք, իսկ վարորդը որտե՞ղ է, ես արդեն տասը րոպե է շենքի դիմացը՝ նշված հասցեում սպասում եմ նրան:»
Տիգրանը հստակ լսեց, թե ինչպես Անին զանգահարեց ինչ-որ մեկին ու նյարդայնացած հետաքրքրվեց մեքենայի տեղով:
Տիգրանի համար միանգամից պարզ դարձավ, որ աղջիկը տաքսու է սպասում, որպեսզի ինչ-որ անհայտ տեղ գնա:
Նա առանց ժամանակ կորցնելու անմիջապես հանեց իր հեռախոսն ու արագ մի տաքսի էլ ինքը պատվիրեց իր համար:
Բարեբախտաբար, իր կողմից կանչած տաքսին շատ արագ մոտեցավ նշված վայրին:
Գրեթե նույն պահին, երբ Անիի պատվիրած մեքենան վերջապես հասավ նրանց շենքի բակ, և Անին արագ նստեց մեքենան, Տիգրանը զգուշությամբ դուրս եկավ իր թաքստոցից:
Նա արագ նստեց իր տաքսին և խիստ տոնով դիմեց վարորդին:
— «Եղբայր, շատ եմ խնդրում, աննկատ քշիր հենց այս դիմացի մեքենայի հետևից և բաց մի թող նրան քո տեսադաշտից:»
Տիգրանը լարված հայացքով հետևում էր առջևից ընթացող մեքենային՝ զգալով, թե ինչպես է սիրտը արագ բաբախում:
Այդ ընթացքում՝ ճանապարհին, Տիգրանը որոշեց ստուգել աղջկան և հաղորդագրություն ուղարկեց Անիին՝ անմեղորեն հարցնելով, թե ինչ է անում հիմա:
— «Տանն եմ, հոգնած պառկած եմ, սպասում եմ ժամը գա, որպեսզի տանեցիների հետ գնանք ինչ-որ հեռու բարեկամի տուն հյուր:»
Որքան մեծ ու ցավոտ եղավ տղայի զարմանքը, երբ նա կարդաց ընկերուհու ուղարկած այս ակնհայտ սուտ պատասխանը:
Այդ վայրկյաններին Տիգրանը բարկությունից քարացավ և հազիվ զսպեց իրեն, որպեսզի չզանգի ու չմատնի իր ներկայությունը:
Նա ամուր սեղմեց բռունցքները և հաստատակամ որոշեց մինչև վերջ հետևել ու պարզել, թե այդ ուր է գնում իր ընկերուհին և ինչու է այդ ամենը իրենից այդքան խնամքով գաղտնի պահում:
Մոտ քսան րոպե տևած լարված ճանապարհորդությունից հետո Անիին սպասարկող մեքենան կանգ առավ քաղաքի կենտրոնում գտնվող սրճարանի դիմաց:
Տիգրանը անմիջապես խնդրեց վարորդին, որ իրեն ևս հենց այդտեղ իջեցնի, արագ վճարեց ու դուրս եկավ մեքենայից:
Նա զգուշորեն ու դանդաղ քայլեց Անիի հետևից՝ աշխատելով աննկատ մնալ անցորդների բազմության մեջ:
Աղջիկը արագ քայլերով մտավ սրճարան, իսկ Տիգրանը մի քանի վայրկյան սպասեց դրսում և վճռականորեն գնաց նրա հետևից:
Երբ նա մտավ ընդարձակ սրճարան, սկսեց լարված հայացքով փնտրել իր ընկերուհուն:
Արյունը միանգամից խփեց գլխին, երբ վերջապես գտավ նրան մի անծանոթ երիտասարդի հետ նույն սեղանի շուրջ նստած:
Անսահման բարկության և խանդի սառը դողը կայծակնային արագությամբ անցավ նրա ողջ մարմնով:
— «Ուրեմն սա էր քո այն կարևոր գործը, որի պատճառով դու խաբեցիր ինձ:»
Տիգրանը մտքում կատաղած կրճտացրեց ատամները և ուզեցավ անմիջապես մոտենալ սեղանին ու հենց տեղում լուծել երկուսի հարցերն էլ:
Սակայն երբ նա վճռական առաջին քայլը գցեց առաջ, հանկարծ նկատեց մի կարևոր մանրամասնություն:
Անին չափազանց բարկացած տեսք ուներ և ակնհայտորեն կոշտ վիճում էր այդ անծանոթ տղայի հետ:
— «Ես քեզ արդեն հստակ ասել եմ, որ այլևս երբեք չզանգես ինձ և հանգիստ թողնես իմ կյանքը:»
Անիի ձայնը թեև ցածր էր, բայց նրա դեմքի արտահայտությունից պարզ երևում էր զայրույթն ու լարվածությունը:
— «Խնդրում եմ, մի փոքր հանգստացիր, արի փորձենք նորմալ խոսել ու խաղաղությամբ պարզաբանել ամեն ինչ:»
Երիտասարդը խուճապահար փորձում էր հանգստացնել նրան և համոզել, որ շարունակեն իրենց զրույցը:
Տիգրանը շատ զարմացավ իրադարձությունների նման անսպասելի զարգացումից և որոշեց մի պահ կանգ առնել ու սպասել:
Անին, չցանկանալով այլևս լսել նրան, հանկարծակի և կտրուկ ոտքի կանգնեց:
Տիգրանը, տեսնելով այդ տեսարանը, շատ արագ ու աննկատ դուրս եկավ սրճարանից, որպեսզի աղջիկը պատահաբար չբախվի իրեն:
Մեկ-երկու րոպե դրսում սպասելուց հետո նա վերջապես տեսավ սրճարանից դուրս եկող իր ընկերուհուն:
Անին դուրս եկավ և սկսեց դանդաղ քայլել մայթով՝ գլուխը խորը կախ գցած:
Հեռվից անգամ հստակ զգացվում էր, որ նա չափազանց տխուր է, ընկճված և անսահման անհանգիստ:
Տիգրանի սիրտը սկսեց շատ ավելի արագ և տագնապալի խփել, երբ նա հեռվից նկատեց, թե ինչպես է ընկերուհին թաքուն սրբում արցունքոտված աչքերը:
Նա արագ հանեց հեռախոսը, գտավ Անիի համարն ու անմիջապես զանգահարեց նրան:
Նրանք այդ պահին գտնվում էին իրարից ընդամենը քառասուն կամ հիսուն մետր հեռավորության վրա, թեև աղջիկը չէր տեսնում նրան:
Անին հեռախոսը պահեց իր դիմաց, երկար նայեց էկրանին, բայց այդպես էլ չպատասխանեց զանգին:
Մի քանի համառ զանգից հետո նա վերջապես անջատեց հեռախոսն ամբողջությամբ:
Այս ամենը շատ տարօրինակ ու անհասկանալի թվեց Տիգրանին և անգամ ստիպեց նրան անսահման բարկանալ:
Նա ուզում էր բարձրաձայն գոռալ փողոցի մեջտեղում ու վազել նրա հետևից, բայց մեծ դժվարությամբ զսպեց իրեն:
Իր համար կարծես թե արդեն ամեն ինչ պարզ էր, նա վստահ էր, որ խաբված է:
Տիգրանը մտքում որոշեց սպասել մինչև գիշեր, երբ աղջիկը ինքը կապի դուրս կգա, և այդ ժամանակ ամեն բան վերջնականապես կհստակեցվի:
Գիշերվա ժամը տասն էր, երբ սենյակի լռության մեջ հնչեց Տիգրանի հեռախոսի ձայնը:
Անին էր զանգում, և նրա ձայնը հնչում էր չափազանց հոգնած ու մեղավոր:
— «Անի, հիմա վերջապես կասե՞ս ինձ, թե որտեղ էիր այսօր իրականում և ում հետ էիր հանդիպել սրճարանում:»
Տիգրանը սառը և կոշտ տոնով սկսեց հարցաքննությունը՝ թույլ չտալով աղջկան նույնիսկ բարևել:
Անին, լսելով Տիգրանի խիստ հարցերը, անմիջապես հասկացավ, որ նա արդեն ինչ-որ բան է կասկածում կամ գիտի ճշմարտությունը:
Նա այլևս չդիմացավ այդ հոգեբանական ճնշմանը, խորապես հուզվեց և սկսեց լաց լինել:
— «Խնդրում եմ, Տիգրան, մի ճնշիր ինձ ու այլևս ոչ մի հարց մի տուր, ես հիմա չեմ կարող խոսել այդ մասին:
Ես կանկեղծանամ ու կխոստովանեմ, որ այսօր իսկապես տանը չեմ եղել, այլ գնացել էի մի շատ կարևոր հանդիպման, որի մասին, սակայն, առայժմ հաստատ չեմ կարող քեզ ոչինչ պատմել:»
Անին արցունքների միջից աղերսող ձայնով փորձեց բացատրել իրավիճակը:
Անիի այս խճճված ու գաղտնի պարզաբանումները շատ ավելի խորացրին Տիգրանի առանց այն էլ մռայլ կասկածները:
— «Լսիր ինձ ուշադիր, ես հիմար չեմ, որ հանդուրժեմ այս ստերը:
Կամ դու հենց հիմա ինձ ամեն ինչ անկեղծ պատմում ես, կամ էլ այլևս կարող ես ընդմիշտ մոռանալ իմ գոյության մասին:»
Տիգրանը զայրույթից դողացող ձայնով ներկայացրեց իր վերջնագիրը:
Այդ կոշտ ու վերջնական սպառնալիքները չափազանց ծանր ու ցավոտ էին աղջկա համար:
— «Տիգրան, աղաչում եմ քեզ, մի արա այսպես, փորձիր գոնե մի փոքր հասկանալ ինձ ու պարզապես մոռանալ այսօրվա տեղի ունեցածը, ժամանակը կգա, և ես ամեն ինչ կբացատրեմ քեզ:»
Անին հուսահատորեն աղերսում էր, որ ընկերը խղճա իրեն և չքանդի իրենց հարաբերությունները մի անհասկանալի գաղտնիքի պատճառով:
Տիգրանը խորը հոգոց հանեց և վճռականորեն պատասխանեց նրան:
— «Ես արդեն հոգնել եմ անընդհատ ամեն ինչ մոռանալուց և ձևացնելուց, թե իբր ոչինչ չի եղել:»
Հարցը դրված էր վերջնական, և նահանջելու տեղ այլևս չկար:
Անիի թախանձագին արցունքներն ու խնդրանքները այս անգամ ոչ մի արդյունք չտվեցին:
Նրա անվերջ երդումները, որ ինքը երբևէ չի դավաճանել սիրած տղային և հավատարիմ է մնացել նրան, նույնպես անարդյունք անցան:
— «Տիգրան, երդվում եմ իմ ամենասուրբ բաներով, ես երբեք չեմ դավաճանել քեզ, խնդրում եմ հավատա ինձ:»
Անին լացակումած ձայնով կրկնում էր նույն բառերը, բայց դա բացարձակապես չէր փոխում իրավիճակը:
Օրերն անցնում էին միապաղաղ ու ծանր, բայց Տիգրանը մնում էր անդրդվելի և հաստատակամ իր կայացրած կոշտ որոշման մեջ:
Անցել էր արդեն մեկ ամբողջ ամիս այդ չարաբաստիկ օրվանից, բայց Անին չէր դադարում ամեն օր զանգահարել ու երկար նամակներ գրել նրան:
Այդ բոլոր զանգերն ու հաղորդագրությունները, սակայն, միշտ մնում էին անպատասխան և անարձագանք:
Մի երեկո Վարդանը զանգահարեց և հրավիրեց եղբորն իրենց տուն՝ լուրջ զրույց ունենալու նպատակով:
Տիգրանը, չկարողանալով մերժել եղբորը, համաձայնեց և գնաց նրանց տուն:
Վարդանը, որպես հոգատար և փորձառու մեծ եղբայր, փորձեց հանգստացնել նրան և սկսեց համոզել, որ սթափ ուղեղով վերլուծի տեղի ունեցածը:
— «Ախպերս, եկ մի պահ խելամիտ դատենք և հասկանանք այս ամենի տրամաբանությունը:
Եթե Անին իսկապես դավաճանելիս լիներ քեզ, ապա ի՞նչ իմաստ ուներ, որ արդեն մեկ ամսից ավել է նա լացելով փորձում է հետ բերել քեզ:
Վերջապես, ինչ-որ անծանոթ տղայի հետ սրճարանում պարզ հանդիպումը դեռ հարյուր տոկոսանոց ապացույց չէ, որ ընկերուհիդ դավաճանել է քեզ:»
Վարդանը լրջությամբ նայեց Տիգրանի աչքերին՝ սպասելով նրա արձագանքին:
Տիգրանը մտքում համաձայնեց եղբոր տրամաբանական փաստարկների հետ, բայց դա ամենևին չէր հանգստացնում նրան:
Նրա համար մնում էր մի մեծ ու անլուծելի հանելուկ, թե այդ դեպքում ինչի համար էր Անին այդքան ջանասիրաբար թաքցնում իրենից հանդիպման բուն նպատակը:
— «Ես հասկանում եմ ասածդ, Վարդան, բայց արի միասին տրամաբանենք:
Եթե նրանց մեջ իսկապես ոչինչ չկար, ապա ո՞րն էր իրական պատճառը, որ նա համառորեն չի պատմում, թե ինչ էր կատարվել այնտեղ:
Եվ վերջապես, ո՞վ էր այդ գրողի տարած անծանոթը, որի պատճառով նա վտանգեց մեր հարաբերությունները:»
Տիգրանը հուսահատությամբ բռնեց գլուխն ու փակեց աչքերը՝ փորձելով գտնել այդ տանջող հարցերի պատասխանները:
Վարդանը ուշադիր լսեց եղբորը և հետաքրքրվեց, թե արդյոք նա փորձել է գտնել սրճարանի այդ անծանոթ տղային:
— «Ախպերս, ավելի ճիշտ ու շատ հեշտ կլիներ, եթե հենց նրանից էլ պարզեիր ողջ ճշմարտությունը, փոխանակ ինքդ քեզ տանջելու:»
Մարին, որ մինչ այդ լուռ ու մտախոհ հետևում էր նրանց խոսակցությանը, հանկարծ միջամտեց զրույցին:
— «Անիմաստ է հիմա ընկնել ինչ-որ անծանոթ մարդկանց փնտրելու հետևից, քանի որ եթե Տիգրանը արդեն իսկ կասկածում է իր սիրած մարդու հավատարմության վրա, ապա ոչ մի արդարացում կամ ապացույց նրան հակառակը չի համոզի:»
Վարդանը գլխով արեց, լիովին համաձայնեց կնոջ դիպուկ դիտարկմանը ու լուրջ խորհուրդ տվեց եղբորը, որ անպայման նորից խոսի Անիի հետ:
— «Տիգրան, դու պետք է խոսես նրա հետ ու վերջնականապես քո միջից հանես այդ հոգեմաշ ու ընկճող կասկածը, ի վերջո, դուք ոչ ամուսնացած եք երեխաներով, ոչ էլ դու միլիոնատեր ես, որ Անին նյութականի համար կամ անկախ ամեն ինչից փորձի հետ բերել քեզ:»
Տիգրանը, երկար մտորելով ու ժամանակի հետ վերլուծելով իրավիճակը, ինքն էլ արդեն եկել էր այն եզրահանգմանը, որ եղբայրը միանգամայն ճիշտ է:
Այնուամենայնիվ, պատմության անճշտություններն ու ակնհայտ հակասությունները նրան դեռևս հանգիստ չէին տալիս:
Վարդանի համառ խնդրանքով և հորդորով նա ի վերջո որոշեց զիջել և ևս մի վերջին հնարավորություն տալ իր ընկերուհուն:
Տիգրանի համար արդեն ամեն ինչ պարզ ու հասկանալի էր:
Նա հստակ հասկացել էր, որ հենց Անին էր ծածուկ դիմել եղբոր օգնությանը, որպեսզի վերջինս միջնորդի և հաշտեցնի իրենց:
Առանց երկար սպասելու նա զանգահարեց ընկերուհուն, և նրանք անմիջապես պայմանավորվեցին հանդիպել իրենց ծանոթ այգում:
Երբ Անին հեռվից տեսավ Տիգրանին, առանց վայրկյան անգամ կորցնելու այնպես արագ վազեց ու ամուր փաթաթվեց նրան, կարծես այլևս երբեք չէր պատրաստվում բաց թողնել:
— «Խնդրում եմ, աղաչում եմ քեզ, էլ երբեք չլքես ինձ, հակառակ դեպքում ես ինքս էլ չեմ պատկերացնում, թե հուսահատությունից ինչի կլինեմ ընդունակ:»
Անին ամուր գրկել էր տղային ու լացակումած ձայնով կրկնում էր իր խնդրանքը:
Այս ծանր ու ահազանգող խոսքերը Անին ամենևին էլ պատահական չէր ասում:
Հետագայում պարզվել էր, որ նա մեկ անգամ արդեն դիմել էր իր կյանքի հետ հաշիվները մաքրելուն։
Այդ սարսափելի միջադեպի մասին Վարդանը պատահաբար իմացել էր, ու հենց այդ էր եղել գլխավոր պատճառը, որ նա շտապ խոսի Տիգրանի հետ՝ չասելով, սակայն, ավելորդ մանրամասները։
Օրեր անց Տիգրանն ու Անին կրկին միացան ու որոշեցին միասին հյուր գնալ Վարդանենց տուն։
Մարին նրանց այդքան էլ ջերմ չընդունեց և ակնհայտ սառնություն էր ցուցաբերում։
Զգացվում էր, որ այս հաշտությունն ու նրանց այցելությունը այդքան էլ եղբոր կնոջ սրտով չէր։
Տիգրանը փորձում էր հասկանալ նրան և մտնել նրա դրության մեջ, հատկապես, երբ Վարդանն արդեն զգուշացրել էր, որ կնոջ ու ընկերուհու հարաբերությունները մի քիչ սրվել էին։
Մարին կարծես թե այլևս չէր ուզում շարունակել ընկերություն անել մի մարդու հետ, ում անվան հետ կապված այդքան անհասկանալի ու մութ դեպքեր էին կատարվում։
Ժամանակին հենց նրանք էին ամեն ինչ անում, որպեսզի միացնեն այս զույգին, իսկ այսօր արդեն բոլորովին այլ, սառը տրամադրվածություն էր տիրում նրանց տանը։
Իրականում Տիգրանն ու Անին հյուր էին գնացել, որպեսզի ուրախությամբ հայտնեն իրենց մոտալուտ նշանադրության մասին լուրը։
Բայց տեսնելով նման ոչ այնքան ջերմ և լարված ընդունելություն, նրանք որոշեցին առայժմ լռել։
— «Անի, արի այսօր ոչինչ չասենք նշանադրության մասին, կարծես թե մթնոլորտը հարմար չէ դրա համար։»
Տիգրանը կամաց շշնջաց ընկերուհու ականջին՝ փորձելով աննկատ մնալ մյուսներից։
— «Համաձայն եմ, ավելի լավ է ուրիշ օր ասենք, երևի ինչ-որ բան այն չէ նրանց մոտ։»
Անին գլխով արեց և տխուր հայացքով նայեց ընկերոջը։
Նրանք մտածեցին, թե գուցե այդ օրը պարզապես ինչ-որ կենցաղային վեճ է եղել նրանց ընտանիքում, դրա համար են լարված։
Տուն վերադառնալուց հետո Տիգրանը անմիջապես զանգեց եղբորը, որպեսզի հասկանա, թե իրականում ինչ է կատարվել։
— «Վարդան, ամեն ինչ նորմա՞լ է ձեր տանը, Մարին շատ անտրամադիր էր, մենք իրականում եկել էինք ասելու, որ որոշել ենք նշանվել հենց Անիի ծննդյան օրը։»
Տիգրանը անհանգիստ տոնով կիսվեց եղբոր հետ իրենց մեծ նորությունով։
Վարդանը շատ ուրախացավ այդ սպասված լուրից ու անմիջապես ներողություն խնդրեց։
— «Ախպերս, շատ ուրախ եմ ձեզ համար, կներեք այսօրվա սառը ընդունելության համար, ուղղակի ես ու Մարին հենց ձեր գալուց առաջ վիճել էինք անիմաստ բանի շուրջ, բայց սպասիր, ես մի քիչ զարմացած եմ, այդ ինչպե՞ս այդքան արագ նման կարևոր որոշում ընդունեցիք։»
Վարդանը ուրախանալու հետ մեկտեղ չկարողացավ թաքցնել իր զարմանքը եղբոր արագ ու վճռական որոշման վերաբերյալ։
Տիգրանը պատասխանեց եղբորը, որ արդեն ինքն էլ էր հոգնել այդ անորոշությունից ու կասկածներից:
— «Գիտես, եղբայր, ես ինքս էլ արդեն հոգնել էի այս տանջող վիճակից ու որպեսզի մեկընդմիշտ հանեմ իմ միջից բոլոր կասկածներն ու վերջնականապես համոզեմ ինքս ինձ, որ ուզում եմ կյանքս կապել Անիի հետ, նման վճռական որոշում ընդունեցի:»
Տիգրանը հանգիստ տոնով և վստահությամբ բացատրեց եղբորը իր կտրուկ քայլի բուն պատճառը:
Ուղիղ մեկ ամիս անց մեծ շուքով տեղի ունեցավ սպասված նշանդրեքը, որի ժամանակ Տիգրանը անակնկալ մատուցեց և իր սիրելի նշանածին նվիրեց մի շքեղ ու թանկարժեք մեքենա:
— «Հիշո՞ւմ ես մեր խոսակցությունը, եղբայր, ճիշտ է, ես դեռևս միլիոնատեր չեմ, բայց դե, ինչպես տեսնում ես, կարողանում եմ սիրածս էակին նման շքեղ նվերներ մատուցել:»
Արարողությունից հետո Տիգրանը լայն ժպտալով մոտեցավ և բարեհոգաբար կատակեց եղբոր հետ:
— «Շատ ուրախ եմ ձեզ համար, ախպերս, և սրտանց մաղթում եմ, որ արդեն ամուսնությանը մի մեծ ու լուսավոր տուն նվիրես կնոջդ, քանի որ նա իսկապես արժանի է դրան, չէ՞ որ նա ամեն բան արեց ու անդադար պայքարեց, որպեսզի չկորցնի քեզ:»
Վարդանը անկեղծորեն ուրախացավ հարսնացուի համար ու ջերմորեն գրկեց եղբորը:
Երբ գեղեցիկ արարողությունը վերջապես ավարտվեց ու բոլոր հյուրերը ցրվեցին իրենց տներով, Մարին տուն հասնելուն պես անմիջապես շտապեց նախատել ամուսնուն:
— «Դու տեսա՞ր քո եղբոր արածը, մենք այստեղ նեղության մեջ վարձով ենք ապրում ու հազիվ ենք ծայրը ծայրին հասցնում, իսկ քո եղբայրը, փոխանակ մի բանով մեզ օգնի, այն էլ Անիի պես աղջկան նման թանկարժեք մեքենա է շռայլում:»
Մարին դժգոհությունից պոռթկաց՝ բացարձակապես չկարողանալով զսպել իր վրդովմունքը:
Վարդանին բոլորովին դուր չեկավ կնոջ նման նախանձով լցված պահվածքը, ու նա խիստ բարկացավ նրա վրա:
— «Ես խստիվ պահանջում եմ քեզանից, որ այլևս երբեք այս անիմաստ թեման չշոշափես, եթե կոնկրետ ինչ-որ վատ բան գիտես Անիի հետ կապված՝ խոսիր, եթե չէ՝ ուրեմն քիթդ ընդհանրապես մի խոթիր ուրիշի կյանքի մեջ, իսկ ինչ վերաբերվում է եղբորս անձնական գումարներին ու նրա արած նվերին, ապա դա քեզ բացարձակապես չի վերաբերվում:»
Վարդանը կոպիտ ու վճռական տոնով կտրեց կնոջ խոսքը՝ փորձելով վերջակետ դնել այդ տհաճ խոսակցությանը:
Նա շարունակեց իր խոսքը՝ պնդելով, որ Տիգրանը ոչ մեկին ոչինչ պարտավոր չէ անել:
Նա վստահ էր, որ եթե իսկապես տեղը գար և ծայրահեղ անհրաժեշտություն լիներ, Տիգրանը առանց որևէ մեկի ասելու էլ առաջինը ձեռք կմեկներ իրենց:
Վարդանը, հատկապես որպես ընտանիքի մեծ եղբայր, բացարձակապես չէր ուզում նրան որևէ նեղություն տալ և միշտ խնամքով գաղտնի էր պահում իրենց բոլոր ֆինանսական դժվարությունները:
Նա քաջ գիտակցում ու հասկանում էր, որ եղբայրն էլ գուցե իր սեփական անձնական խնդիրներն ունի, որոնց մասին պարզապես չի ցանկանում հայտնել իրեն:
Մի քանի ամիս անց արդեն վերջնականապես որոշված ու հայտարարված էր Տիգրանի ու Անիի սպասված պսակադրության օրը:
Հարսանիքի օրը Անին ուղղակի փայլում էր անսահման երջանկությունից ու շլացնում բոլորին իր գեղեցկությամբ:
Երբ զույգը գնաց եկեղեցի և քահանայից ստացավ Աստծո օրհնությունը, Մարին աննկատ շրջվեց ամուսնու կողմ:
— «Դե շատ լավ է, փաստորեն Անին վերջը հասավ էլի իր ուզածին:»
Մարին հեգնանքով ու դառնությամբ շշնջաց Վարդանի ականջին:
Վարդանը, այդ հանդիսավոր պահին ամենևին չհասկանալով կնոջ խոսքերի տակ թաքնված թունավոր հեգնանքը, պարզապես ջերմորեն գրկեց նրան ու համբուրեց:
Այսպիսով, ինչպես արդեն գիտենք պատմության սկզբից, Տիգրանն ու Անին իրենց հարսանիքին պատրաստվել էին ամիսներ շարունակ:
Այն ջերմ սերը, որ նրանք տարիներ առաջ գտել էին այն աղմկոտ հարսանիքի ժամանակ, վերածվել էր մի հրաշալի կապի, որը բոլորին թվում էր անխորտակելի ամուր ու անկեղծ:
Հանդիսության երկար սպասված ժամը վերջապես եկավ, և բոլոր հրավիրված հյուրերը հավաքվել էին մեծ ու շքեղ սրահում՝ անհամբեր սպասելով այն գեղեցիկ պահերին, որոնք մշտապես կհիշվեին։
Տիգրանը իր բաց գույնի նուրբ կոստյումով և լայն ժպիտով հպարտ կանգնած էր հարսանիքի սրահի կենտրոնում՝ սպասելով Անիին։
— «Ընկերս, պատրաստվիր, քո հրաշք հարսնացուն արդեն գալիս է։»
Վարդանը ժպտալով մոտեցավ և մեղմ խփեց եղբոր ուսին։
Մուտքի մոտից հանկարծ լսվեց հանդիսավոր երաժշտության ձայնը, և Անին իր ճերմակ սպիտակ զգեստով ու հուզմունքից դողացող ժպիտով դանդաղ առաջացավ։
Սրահը միանգամից լցվեց հյուրերի բուռն ու անդադար ծափողջույններով։
Այս գեղեցիկ երեկոն խոստանում էր լինել անմոռաց ու իսկապես հեքիաթային բոլոր ներկաների համար։
Սակայն հենց այդ վճռորոշ պահին, երբ երջանիկ զույգը պետք է մոտենար սրահի կենտրոնում կանգնած զաքսի աշխատակցուհուն, Տիգրանը հանկարծ տարօրինակ մի հաղորդագրություն ստացավ իր բջջային հեռախոսին։
Նա ակամայից հանեց հեռախոսը և տեսավ, որ նամակը բոլորովին անծանոթ համարից էր։
Երբ նա արագ բացեց այն ու տեսավ պարունակությունը, նրան թվաց, թե իր ներսում իսկական միջուկային ռումբ պայթեց։
Էկրանի վրա լուսանկարների մի ամբողջ շքերթ էր, որտեղ հստակ երևում էր Անին՝ այն նույն անծանոթ երիտասարդի հետ, որին ամիսներ առաջ բռնացրել էր սրճարանում։
Ամենամեծ ու սարսափելի խնդիրն այն էր, որ այդ բոլոր լուսանկարները արված էին լիովին տարբեր վայրերում ու տարբեր օրերում։
Անիի ու նրա կողքի տղայի հագուստներից շատ պարզ երևում էր, որ նկարները արված էին լրիվ տարբեր ժամանակահատվածներում, ինչը նշանակում էր, որ նրանց հանդիպումները պարբերական բնույթ էին կրել։
— «Սա ի՞նչ է նշանակում, մի՞թե այսքան ժամանակ դու ինձ խաբել ես։»
Տիգրանը սարսափահար նայում էր էկրանին և չէր կարողանում հավատալ իր սեփական աչքերին։
Եկավ երկար սպասված ու միևնույն ժամանակ՝ անսպասելի պահը։
— «Համաձա՞յն եք արդյոք, Տիգրան, Ձեր օրինական կինը համարել Անիին:»
Զաքսի աշխատակցուհին պաշտոնական ու հանդիսավոր տոնով հնչեցրեց այդ կարևորագույն հարցը:
Տիգրանը լսելով դա մի քանի վայրկյան սարսռած ու անշարժ կանգնած մնաց իր տեղում:
Նա դանդաղ գլուխը շրջեց և անչափ ուշադիր նայեց Անիի սիրով վառվող ու անհամբեր աչքերին:
— «Այո, ես համաձայն եմ:»
Տիգրանը հաղթահարելով ներքին փոթորիկը վճռական ձայնով տվեց իր դրական պատասխանը, ամուր գրկեց Անիին և համբուրեց նրան:
Վարդանն ու Մարին կողքից հստակ նկատեցին, որ Տիգրանը պատասխանելուց առաջ մի պահ տարօրինակ կերպով երկմտեց:
Երբ նա ի վերջո դրական պատասխան տվեց, դա կարծես մի շատ մեծ անակնկալ եղավ Մարիի համար, և վերջինս ակնհայտորեն զարմացավ դրանից:
Մի քանի րոպե անց, երբ պաշտոնական արարողությունն ավարտվեց և նորապսակներն արդեն նստել էին իրենց պատվավոր տեղերում, իրավիճակը կտրուկ փոխվեց:
Տիգրանը անխոս հանեց գրպանից հեռախոսը, բացեց նամակների բաժինը և ցույց տալով այդ լուսանկարները մեկնեց այն Անիին:
— «Խնդրում եմ, ուշադիր նայիր սրանց ու բացատրիր, թե այս ինչ նկարներ են:»
Տիգրանը փորձեց հնարավորինս զսպել իր ձայնի դողն ու զայրույթը, որպեսզի հյուրերը ոչինչ չնկատեն:
Նորաթուխ կինը, տեսնելով էկրանի վրայի այդ մատնիչ կադրերը, սարսափից մի պահ քարացավ:
Բայց հետո, ինչը չափազանց տարօրինակ ու անսպասելի թվաց Տիգրանի համար, նա արդարանալու կամ լաց լինելու փոխարեն սկսեց ագրեսիվորեն բարկանալ:
— «Սա ի՞նչ նողկալի կատակ է, ո՞վ է քեզ նման զրպարտություն ուղարկել հենց մեր հարսանիքի ամենակարևոր օրով, սա հաստատ հատուկ սարքված է մեր դեմ:»
Անին կատաղած ու վրդովված նայեց Տիգրանի աչքերին՝ փորձելով անցնել հակահարձակման:
Անիի աչքերից պարզ երևում էր նրա ներսում վառվող անսահման զայրույթի կրակը:
Նա վրդովված հետ տվեց հեռախոսն ամուսնուն ու խնդրեց, որ անմիջապես հետ զանգի այդ անծանոթ համարին:
— «Տիգրան, ես քեզանից միայն մի բան եմ խնդրում, հենց հիմա զանգիր այս համարին, բայց զանգելու պահին ուշադրությունդ սևեռիր միայն եղբորդ կնոջ՝ Մարիի վրա:»
Անին շշնջաց ատամների արանքից՝ աչքը չկտրելով հյուրերի շարքում նստած Մարիից:
Տիգրանը խիստ զարմացավ և չհասկացավ, թե ընդհանրապես ինչ կապ ուներ այստեղ Մարին:
Չնայած իր մեծ շփոթմունքին, նա այնուամենայնիվ որոշեց հետևել նորաթուխ կնոջ տարօրինակ խնդրանքին ու սեղմեց զանգի կոճակը:
Երբ Տիգրանը հետ զանգեց, նա ապշած տեսավ, որ հենց այդ նույն պահին Մարին անհանգիստ շարժումով պայուսակից հանեց իր հեռախոսը:
Մարին նայեց լուսավորված էկրանին, մի պահ խուճապի մատնվեց ու արագ անջատեց այն:
Արդեն միանգամայն պարզ էր ու ակնհայտ, որ այդ սադրիչ նամակն ու նկարները հենց Մարին էր ուղարկել:
Սակայն Տիգրանի համար դեռևս անհասկանալի ու մութ էր մնում, թե վերջապես որն էր եղբոր կնոջ նման դաժան արարքի բուն նպատակը:
Հենց այդ լարված պահին Վարդանը, արդեն մի քանի բաժակ խմած ու չափազանց բարձր տրամադրությամբ, ժպտալով մոտեցավ նորապսակներին:
— «Ախպերս, Անի ջան, դուք չեք պատկերացնում, թե ես ինչքան ուրախ եմ, այսօր ես հաստատ աշխարհի ամենաերջանիկ մարդն եմ, որ տեսնում եմ ձեզ այսպես միասին:»
Վարդանը անկեղծ ուրախությամբ գրկեց նրանց ու ջերմորեն համբուրեց:
Տեսնելով Վարդանի այդքան ուրախ հոգեվիճակն ու անսահման երջանկությունը, Անին խղճաց նրան:
— «Տիգրան, աղաչում եմ, մի փոքր էլ համբերիր հանուն եղբորդ, թող այս արարողությունը վերջանա, և ես ամեն ինչ մանրամասն կպատմեմ քեզ ու վերջապես կբացեմ բոլոր այն ծանր գաղտնիքները, որ մինչ այս պահը ստիպված լուռ տարել եմ իմ մեջ:»
Անին հուսահատ հայացքով նայեց ամուսնուն ու աղերսեց, որ գոնե այսօր չփչացնեն բոլորի տոնը:
Հարսանիքից հետո, երբ հյուրերը, հարազատներն ու բարեկամները արդեն լքել էին հանդիսությունների սրահը, իսկ երաժշտության վերջին հնչյունները լռել էին, Վարդանն ու Մարին մոտեցան նորապսակներին, որպեսզի վերջնականապես հրաժեշտ տան:
Վարդանը, դեռևս բարձր տրամադրությամբ ու հուզված, առաջարկեց մի վերջին անգամ միասին լուսանկարվել:
— «Եկեք այսպես չորսով մի հատ գեղեցիկ նկարվենք, որպես հիշատակ այս լուսավոր ու պայծառ օրվան, սա մեր կյանքի լավագույն օրերից մեկն էր:»
Նրանք կանգնեցին կողք կողքի և ժպտացին տեսախցիկի առջև, սակայն այդ ժպիտների հետևում թաքնված էին լիովին տարբեր զգացմունքներ:
Լուսանկարվելուց անմիջապես հետո Անին դանդաղ մոտեցավ Մարիին և նայեց նրա աչքերի մեջ, որտեղ դեռ նկատվում էր թաքնված լարվածությունը:
— «Սիրելի իմ ընկերուհի, վաղը ես այս լուսանկարները անպայման կուղարկեմ քեզ, բայց ուշադիր կլինես, որովհետև դրանց հետ նաև մի մեծ ու քո համար անսպասելի անակնկալ է լինելու:»
Անին խոսում էր շատ հանգիստ, բայց նրա ձայնի մեջ զգացվում էր սառնություն:
Մարին փորձեց շփոթված ժպտալ, բայց Անին շարունակեց իր խոսքը՝ թույլ չտալով նրան որևէ բան ասել:
— «Ամեն դեպքում, այդ նույն նյութերը ամուսնուդ՝ Վարդանին էլ կուղարկեմ, որովհետև մարդ ես, կարող է տեխնիկական խնդիր լինի ու քեզ չհասնի:»
Անին այս խոսքերն ասելուց հետո հեգնանքով ժպտաց և ուղիղ նայեց Մարիի գունատված դեմքին:
— «Դու հո չես կարծում, որ ես այդքան անպաշտպան եմ ու չգիտեմ, թե ով է իրականում փորձում քանդել իմ կյանքը:»
Անին մեղմ շշնջաց նրա ականջին, այնպես, որ Վարդանը ոչինչ չլսի:
Վարդանը, չկասկածելով անգամ, թե ինչ լարված երկխոսություն է ընթանում կանանց միջև, ամուր սեղմեց Տիգրանի ձեռքը:
— «Դե ինչ, մենք գնացինք, վաղը կլսվենք, ախպերս, երջանիկ եղեք:»
Մարին, այլևս չկարողանալով որևէ բառ արտաբերել, արագ շրջվեց և ամուսնու հետ դուրս եկավ սրահից՝ զգալով, որ իր սարքած թակարդը պատրաստվում է հենց իր դեմ շրջվել:
Գիշերը, երբ Տիգրանն ու Անին վերջապես մնացին մենակ սենյակի լռության մեջ, աղջիկը դանդաղ մոտեցավ իր պայուսակին, հանեց հեռախոսն ու նստեց ամուսնու կողքին։
— «Հիմա ուշադիր լսիր ինձ, Տիգրան, որովհետև ժամանակն է, որ իմանաս ողջ ճշմարտությունը, որն այսքան ժամանակ խեղդել է ինձ։»
Անին խորը շունչ քաշեց ու հայացքը հառեց ամուսնուն։
— «Հիշո՞ւմ ես այն օրը, երբ դու ինձ տեսել էիր սրճարանում այն երիտասարդի հետ, ում լուսանկարները քեզ այսօր ուղարկել էին։ Այդ տղան իրականում Մարիի՝ քո եղբոր կնոջ սիրեկանն էր, ով արդեն տևական ժամանակ էր, ինչ անընդհատ սպառնում էր նրան ու փողեր պահանջում։»
Երբ Տիգրանը ապշած ուզում էր հարցեր տալ ու միջամտել, Անին ձեռքով նշան արեց ու մեղմորեն խնդրեց։
— «Աղաչում եմ, մի՛ ընդհատիր ինձ, պարզապես մինչև վերջ լսիր ու ամեն ինչ քեզ համար պարզ կդառնա։»
Տիգրանը լռեց, թեև նրա ներսում ամեն ինչ տակնուվրա էր լինում լսածից։
— «Վստահ եմ, որ լավ հիշում ես նաև Վարդանի ու Մարիի երեխայի մեկ ամյակի առիթը, երբ դու նկատել էիր, որ ես շատ խառն ու անհանգիստ էի թվում, իսկ Մարեն անդադար գնում ու գալիս էր իմ հետևից։
Այդ օրը հենց այդ նույն տղան եկել էր նրանց շենքի մոտ ու ամեն գնով փորձում էր բարձրանալ տուն, որտեղ հավաքված էր ձեր ողջ ընտանիքը։
Մարին սարսափած էր, նա աղերսում ու խնդրում էր ինձ, որ ես իջնեմ նրա փոխարեն, պատասխանեմ նրա զանգերին ու ինչ-որ կերպ համոզեմ այդ մարդուն, որ նա հանկարծ վերև չբարձրանա ու չփչացնի ամեն ինչ։»
Անին ցույց տվեց հեռախոսի հաղորդագրությունները, որտեղ երևում էին Մարիի խուճապահար խնդրանքները։
— «Ես միայն փորձում էի փրկել քո եղբոր ընտանիքը, Տիգրան, բայց չէի պատկերացնում, որ Մարին այդ ամենն օգտագործելու է հենց իմ դեմ։
Երբ Վարդանն ու Մարին նոր էին ամուսնացել, դրանից ընդամենը մի քանի ամիս անց Մարին եկավ ինձ մոտ ու խոստովանեց, որ մի տղա կա, ում հետ համացանցով էր ծանոթացել:
Նա պատմեց, որ մի քանի գաղտնի հանդիպում է ունեցել նրա հետ, բայց վերջինս արդեն սկսել էր հաճախակի սպառնալ իրեն:
Այն ժամանակ, երբ սկեսուրդ գնում էր նրանց տուն երեխային պահելու, այդ ընթացքում Մարին օգտվում էր առիթից ու փախնում այդ տղայի մոտ՝ հաճելի ժամանակ անցկացնելու համար:
Ու երբ այդ երիտասարդը պարզել էր, որ Մարին իրականում ամուսնացած է, պահանջել էր, որպեսզի նա անհապաղ բաժանվի ու իր հետ ամուսնանա, ինչը, սակայն, Մարին սարսափած վախենում էր անել:»
Անին դառնությամբ շարունակեց իր պատմությունը, իսկ Տիգրանը քարացած լսում էր՝ չհավատալով իր ականջներին:
— «Ժամանակ անց, երբ ես նրան խստորեն կշտամբեցի, թե այս ինչ օրն է ընկել ու ինչու է Վարդանի հետ նման անազնիվ կերպ վարվում, նա բարկության պահին անկեղծացավ:
Նա ինձ ասաց, որ ես իմ հավեսին եմ ապրում, իսկ ինքը արդեն հոգնել ու զզվել է առօրյա տախտկալի կյանքից ու պատասխանատվությունից:
Երբ նա իմացավ, որ դու ինձ շքեղ մեքենա ես նվիրել, նախանձը ասես ներսից կերավ նրան ու ամբողջովին փոխեց նրա վերաբերմունքը:
Ու չնայած այն բանին, որ ես մշտապես փորձում էի ձեռք մեկնել ու օգնել նրան՝ աչք փակելով նրա սխալների վրա, նա շարունակում էր իր այդ նողկալի պահվածքը:
Ես ամեն ինչ զգում էի, բայց փորձում էի պարզապես չնկատելու տալ հանուն ձեր ընտանիքի խաղաղության:
Նա ուղղակի չէր կարողանում մարսել այն փաստը, թե ինչպես է իր ամենամոտ ընկերուհին ու ամուսնու հարազատ եղբայրը ապրում հենց իր իսկ երազած կյանքով:
Թերևս հենց դա էր գլխավոր պատճառը, որ նա ամեն ստոր միջոցի դիմում էր, որպեսզի խանգարի մեր միությանն ու քանդի մեր երջանկությունը:»
Տիգրանը, լսելով Անիի խոստովանությունը, մտովի վերհիշում էր վերջին ամիսների բոլոր այն իրադարձությունները, որոնք կապված էին Մարիի հետ։
Նա հստակ մտաբերեց այն պահը, երբ հենց եղբոր կինն էր առաջարկել չփնտրել այն անծանոթ տղային, ում հետ տեսել էր Անիին՝ փորձելով ամեն կերպ կանխել ճշմարտության բացահայտումը։
Անին պատմեց, որ մեկ անգամ չէր, որ ընկերուհու թախանձագին խնդրանքով գնացել ու փորձել էր այդ տղային ետ կանգնեցնել իր սպառնալիքներից և զերծ պահել ընտանիքը քանդվելուց։
Մարին, սակայն, փորձել էր մի գնդակով երկու նապաստակ խփել և գաղտնի լուսանկարել էր Անիին այդ հանդիպումների ժամանակ, քանի որ քաջ գիտակցում էր, որ հենց այդ կասկածն էր եղել զույգի բաժանման գլխավոր պատճառը։
Այն օրը, երբ Տիգրանն ու Անին գնացել էին Վարդանենց տուն՝ հայտնելու իրենց նշանադրության լուրը, Անին սպասված ջերմության փոխարեն բախվել էր ընկերուհու անբացատրելի սառնությանն ու թշնամական վերաբերմունքին։
Աղջիկը շատ էր զարմացել ու վշտացել այդ փոփոխությունից, իսկ երբ փորձել էր առանձին զրուցել Մարիի հետ և հասկանալ պատճառը, ստացել էր միայն տարօրինակ ու դաժան պատասխան։
Մարին նրան հայտնել էր, որ այսուհետ իրենց հարաբերությունները լինելու են հենց այդպիսին, և հորդորել էր Անիին ընդմիշտ հեռու մնալ իրենցից ու իրենց ընտանեկան միջավայրից։
Ստանալով այդ մերժողական պատասխանը՝ Մարին խոստացել էր, որ ընկերուհին դեռ դառնորեն կզղջա իր արածի համար:
Նա, կուրացած լինելով չարությամբ ու անսահման նախանձով, ամբողջովին մոռացել էր մի կարևոր հանգամանք. հենց ինքն էր ժամանակին խնդրել Անիին, որ այդ տղայի հետ հանդիպման ժամանակ գաղտնի ձայնագրի զրույցը, որպեսզի կարողանա անձամբ լսել ու տեղեկանալ բոլոր մանրամասներին:
Այդ բոլոր ձայնագրությունները, որոնք անհերքելիորեն ապացուցում էին Անիի խոսքերի ճշմարտացիությունը, այժմ պահվում էին հենց Անիի հեռախոսի մեջ:
Աղջիկը հանուն ընկերուհու և Վարդանի ընտանեկան անդորրի մինչ այդ պահը ոչինչ չէր պատմել Տիգրանին՝ չցանկանալով պատճառ դառնալ նրանց բաժանմանը կամ եղբոր կնոջ կործանմանը:
Նա նույնիսկ սեփական երջանկությունն ու հեղինակությունը զոհաբերելու գնով որոշել էր լռել, սակայն այժմ այդ լռությունն այլևս իմաստ չուներ:
Անիի համար պարզ էր, որ բացի Մարիից ոչ ոք չէր կարող ունենալ այդ լուսանկարները և, առավել ևս, դրանք հենց հարսանիքի օրը Տիգրանին ուղարկել:
Մարին, նպատակ ունենալով հնարավորինս ցավոտ հարվածել ընկերուհուն, խնամքով պահել էր այդ լուսանկարները հատուկ այս օրվա համար, որպեսզի հրապարակայնորեն խայտառակ աներ Անիին և քանդեր նրա կյանքը:
Բարեբախտաբար, Տիգրանի ամուր կամքի, ներքին ուժի և կնոջ հանդեպ ունեցած անսասան վստահության շնորհիվ Մարեի ստոր ծրագիրը ձախողվեց:
Անին առաջարկեց ամուսնուն լռել և Վարդանին չհայտնել ողջ ճշմարտությունը՝ խղճալով եղբորը:
Տիգրանը, սակայն, բոլորովին այլ մտադրություններ ուներ. նրան այլևս չէր հետաքրքրում Մարիի վերաբերմունքը իրենց հանդեպ, նա շատ ավելի մտահոգված էր հարազատ եղբոր խաբված լինելու փաստով:
Հենց հաջորդ օրը Տիգրանը զանգահարեց Մարիին և խիստ տոնով հանդիպում պահանջեց՝ նշելով, որ նրա հետ ունի չափազանց կարևոր ու անհետաձգելի խոսակցություն:
Մարին համաձայնեց հանդիպմանը, սակայն երբ տեսավ, որ Տիգրանը եկել է Անիի հետ, նրա բոլոր կասկածները վերջնականապես փարատվեցին, և նա հասկացավ, որ իր գաղտնիքն այլևս բացահայտված է:
Տիգրանը խիստ և անդրդվելի պայման դրեց նրա առջև՝ տալով ընդամենը երկու օր ժամանակ վերջնական որոշում կայացնելու համար:
Նա պահանջեց, որ Մարին այդ ընթացքում ինչ-որ կերպ անձամբ խոստովանի իր դավաճանության մասին Վարդանին, որից հետո միայն եղբայրը կորոշեր նրանց ընտանիքի հետագա ճակատագիրը:
Տիգրանը զգուշացրեց, որ եթե Մարին չխոսի, ապա ինքն անձամբ կհայտնի ողջ ճշմարտությունը, և այդ դեպքում Վարդանի համար ներելն անհնար կլինի, քանի որ պարզ կդառնա, որ դավաճանության լուրը դուրս է եկել ընտանիքի սահմաններից:
Այս ծանր խոսակցությունից հետո Տիգրանն ու Անին պատրաստվեցին հեռանալ, բայց մինչ այդ Անին մոտեցավ իր նախկին ընկերուհուն և շշուկով դիմեց նրան:
Նա հայտնեց, որ շատ շուտով իրենք գնելու են իրենց նոր առանձնատունը, և իր երեխան, ում այժմ կրում է իր արգանդում, ապրելու է հենց այդ մեծ ու շքեղ տան մեջ:
Հեռանալիս Անին հեգնանքով ավելացրեց, որ հաջորդ օրն ամուսնու հետ մեկնում են Մալդիվներ՝ իրենց մեղրամիսը վայելելու, և խոստացավ այնտեղից գեղեցիկ լուսանկարներ ուղարկել Մարիին:
Այս խոսքերն ասելուց հետո Անին բարձր ու հաղթական ծիծաղեց, մտավ ամուսնու թևն ու հպարտ քայլվածքով հեռացավ՝ թողնելով Մարիին իր սեփական ստերի ու չարության փլատակների տակ:
Добавить комментарий